Showing posts with label NON ENGLISH. Show all posts
Showing posts with label NON ENGLISH. Show all posts

Saturday, July 5, 2014

KRAAKVERBOD IS EEN GEDROCHT GEBLEKEN

Minister van Wonen Stef Blok gaat de Wet kraken en leegstand eerder evalueren dan gepland. Dat blijkt uit een brief die hij aan de Amsterdamse wethouder Van Poelgeest heeft gestuurd die VICE kon inzien. De Wet kraken en leegstand wordt al sinds zijn invoering als tandeloos gezien, maar pas vier jaar nadat hij van kracht ging, wordt er gekeken of het misschien wat scherper kan. De wet is namelijk een volslagen mislukking gebleken; behalve dan als het om het bestrijden van kraken gaat.

De Wet Kraken en Leegstand ging op 1 oktober 2010 in werking, vooral om een einde te maken aan kraken in Nederland. Het was het resultaat van een solide mediahype en een welwillende CDA, VVD en ChristenUnie.  

Het beeld dat alle krakers langharige, luie radicalen waren, was hardnekkig. Krakers zelf waren totaal niet in staat om het beeld bij te sturen en dus kwam het verbod er uiteindelijk.

Als goedmakertje werd er ook iets opgetekend over leegstand. Gemeentes hebben meer macht gekregen om de strijd aan te gaan tegen leegstaande kantoren en winkels: eigenaren kunnen nu gedwongen worden om een nieuwe bestemming te vinden voor hun lege flatje of kantoorpand. En terwijl de boete voor het kraken van een pand 8.100 euro is, is de boete voor het laten leegstaan van een pand lager: 7.500 euro.
Kraken is zo goed als onmogelijk geworden, maar aan leegstand heeft de wet tot nog toe weinig veranderd. Volgens de meest recente cijfers staan er in Nederland 348.000 woningen leeg. Dat is net zoveel als er huizen in Rotterdam staan. 

Als het om kantoorruimte gaat, staat Nederland in Europa bovenaan. Begin 2014 stond 15% leeg, gelijk aan 8 miljoen vierkante meter; daar passen ongeveer 106.000 gemiddelde huizen of appartementen in. Als alle kantoorpanden zouden worden omgebouwd tot woningen, dan heb je genoeg vierkante meters om heel Eindhoven mee te vullen.

Een Rotterdam aan woonhuizen, een Eindhoven aan kantoren, en een plaatsje als het pittoreske Boekel aan winkelruimte. Dat is wat er op dit moment in Nederland weg staat te stoffen.
Die leegstandwet was de fopspeen voor de mensen die zich daar om bekommerden. Gemeentes kunnen leegstandregels opstellen waar pandeigenaren zich aan moeten houden. Amsterdam en Tilburg zijn de voornaamste gemeentes die dat gedaan hebben. Maar beide steden klagen over de beperkte macht die de wet geeft.

De Tilburgse wethouder Berend de Vries zegt tegen VICE: “Met hoe de wet er nu uitziet, lukt het ons gewoon niet om leegstand te bestrijden. De stok achter de deur ontbreekt. Een boete die in verhouding staat tot het vermogen van de vastgoedeigenaar is wellicht een idee.”

In Amsterdam ziet men vooral problemen in de eindeloze termijnen die de wet hanteert. De wethouder daar, Maarten van Poelgeest, was altijd al tegen het kraakverbod. Maar de wet die hem een alternatief beloofde, is een hoofdpijndossier gebleken.

Zo vertelde Van Poelgeest aan Radio 1 over hoe weinig macht hij had tegenover pandeigenaren: “Termijnen zijn ongelofelijk lang. We moesten als gemeente eerst een jaar wachten voordat onze leegstandsverordening inging. Vervolgens moet je iedereen een brief sturen.” Vastgoedeigenaren hebben dan een periode om te melden wat ze met hun leegstaande pand gaan doen. “Na nog een halfjaar kom je er dan achter wie dat niet heeft gedaan. Dan kan je ze een boete geven van maar liefst 7.500 euro. Een lachertje voor die eigenaren.”
Maarten van Poelgeest heeft naar eigen zeggen uiteindelijk 300.000 m2 kunnen transformeren. Dat komt neer op 4000 woningen. Maar dat is – zo zegt hij zelf – ondanks de Wet leegstand, niet dankzij.
De andere kant van de wet, het kraakverbod, lijkt een stuk voortvarender te zijn uitgevoerd. Alhoewel gemeentes tegenwoordig niet eens meer de cijfers bijhouden.

Een jaar na het ingaan van het kraakverbod, dook VICE in de ontruimingsrondes

We hebben geprobeerd om erachter te komen hoeveel kraakpanden en ontruimingen er in verschillende grote steden zijn; met weinig succes. In Eindhoven, Arnhem, Nijmegen, Groningen, Utrecht en Rotterdam wijzen gemeentes, politie en het Openbaar Ministerie naar elkaar. Sommige van hun medewerkers gaan er vanuit dat de cijfers simpelweg niet bestaan.

Alleen Amsterdam kwam met een inhoudelijk antwoord. Persvoorlichter van het OM Evert Boerstra:
“Wij hebben geen zicht op het aantal krakers in Amsterdam. Dat komt omdat bij ons alleen de panden bekend zijn waarvan aangifte wordt gedaan. Daarnaast is niet bekend hoeveel mensen er in deze gekraakte panden wonen. Wat betreft het aantal ontruimde panden: in 2013 zijn er via de reguliere weg 62 panden ontruimd en er zijn 3 panden ontruimd met een spoedontruiming. In 2014 zijn tot nu toe een paar panden ontruimd. Het precieze aantal hebben wij niet maar dat zal niet meer dan 10 zijn.”
Het beeld dat naar voren komt uit gesprekken met krakers zelf, is dat de scene na het kraakverbod gedecimeerd is.

Judith Malotaux, kraker in Utrecht en tevens juridisch medewerker op een advocatenkantoor dat krakers bijstaat: “Kraken is echt moeilijker geworden. Gebouwen worden tegenwoordig sneller ontruimd, wat betekent dat je als kraker vaak meerdere keren per jaar moet verhuizen. Dat heeft mensen opgebroken. Maar het kraken is zeker niet verdwenen, het is alleen minder geworden.”

Soms is er toch een klein teken van leven, zegt Emma van kraakpand de Valreep in Amsterdam. Het voormalige dierenasiel waar ze woont is na het kraakverbod bezet en werd lange tijd gedoogd, maar deze week kregen ze te horen dat ook zij er nu uit moeten.



Emma vindt dat de krakende bewoners veel aan het pand hebben gedaan: “We hebben hier tuintjes aangelegd, groene stroom en een looppad. We hebben evenementen. Kijk hier - 21 mei - diertjes breien. Vanavond: Mosh Pit Monday. Fuck, dan kan ik niet slapen.”

De krakers willen dit soort plannen graag voortzetten, maar de projectontwikkelaar van het gebied zegt dat hij het pand kan gebruiken in zijn eigen visie voor het gebied, en dus is het gedogen van de krakers voorbij.
Die zeggen op hun beurt dat ze een plan hebben dat zou aansluiten op het plan voor de bouwgrond waar De Valreep op staat, maar de gemeente gaat niet met ze in zee. “Omdat ze fokking kinderachtig zijn,” aldus Emma. “En te trots. Als ze toegeven aan ons, krakers, dan erkennen ze dat kraken kan werken en dan is het kraakverbod mislukt.”

De tegenstanders van kraken hebben dus volop hun zin gekregen, maar zij die tegen leegstand zijn, staan voorlopig met lege handen.

Bron: VICE

Monday, November 25, 2013

SOUND CONSPIRACY ARTICLE










Very good read!

Friday, May 10, 2013

VOTE FOR "GAS" IN THE BIG BROTHER AWARDS 2013

Our local League of Human Rights requested me to post this but Gmail decided that the message sent to us was spam. Better late than never..



Big Brother Award voor GAS?

Persbericht – 22 april 2013

Op 30 mei 2013 reikt de Liga voor Mensenrechten, in partnerschap met EMSOC en datapanik.org, voor het derde jaar op rij de Big Brother Awards uit aan een persoon of organisatie die het recht op privacy op losse schroeven zet of een buitensporige drang naar controle vertoont. Wie wint de Big Brother Award 2013? De vergaande GAS-boetes, het amateuristische datalek bij NMBS, de futuristische drone van Genk of gewoon uzelf… Iedereen kan mee beslissen!

Het recht op privacy is een fundamenteel mensenrecht mede doordat het andere rechten en vrijheden mogelijk maakt, zoals de vrijheid van vereniging en de vrijheid van meningsuiting. Het recht op privacy kan enkel ingeperkt worden indien dit absoluut noodzakelijk is. Helaas stellen we vast dat dit fundamenteel recht in toenemende mate wordt uitgehold. Steeds meer samenlevingsproblematieken worden geformuleerd als veiligheidsproblemen. Sociale en economische maatregelen moeten steevast wijken voor veiligheidsmaatregelen, controle en repressie. Het wijst op een diepere mentaliteitsverandering: iedereen is potentieel verdacht. Er wordt bovendien een blind geloof gesteld in de mogelijkheden die de technologische evolutie ons biedt om dit “vermoeden van schuld” hard te maken.

En wat geeft beter blijk van de doorgedreven drang naar controle dan de omstreden GAS-boetes? Een GAS-boete opgelegd krijgen omdat je wat kruimels morst op de trappen van een kerk? Een GAS-boete opgelegd krijgen omdat je een sneeuwballengevecht houdt? Vanuit je auto naar iemand wuiven en een GAS-boete opgelegd krijgen? Je kan het zo gek niet bedenken of je kan er vandaag de dag een GAS-boete voor krijgen. Men wil mensen, en liefst de gehele samenleving, op een zodanige manier beheersen en controleren dat elke afwijking in de kiem wordt gesmoord. Door dergelijke controle verliezen we steeds meer vrijheid en dringt de overheid steeds meer binnen in ons privéleven. Laten we Big Brother toe in ons leven of zeggen we volmondig “GAS? Nee bedankt!”?

Maar nog zeven andere kandidaten komen dit jaar in aanmerking voor een Big Brother Award: het recente datalek bij NMBS, het afluisterschandaal bij opslagbedrijf Shurgard, de Genkse drone, de in opmars zijnde camera’s met automatische nummerplaatherkenning, de experimenten met vingerafdrukregistratie op school, de Amerikaanse anti-privacy lobby en tot slot “uzelf”, als gebruiker van sociale media. Wil je meer weten over het wat en waarom van deze nominaties? Neem dan snel een kijkje op www.bigbrotherawards.be en lees de volledige dossiers.

Big Brother is echt overal! Daarom deze sensibiliserende campagne die ons allen de waarde van het recht op privacy in herinnering moet brengen. Een maand lang kan het publiek haar stem uitbrengen op de kandidaat die onze privacy het meest bedreigt of een buitensporige drang naar controle vertoont. Ook een professionele expertenjury kiest haar meest “prijzenswaardige” winnaar. Als sluitstuk van de campagne worden de awards overhandigd aan de grootste privacyschenders op een ludieke én informatieve awardshow, onder leiding van Bert Gabriëls, met daaraan gekoppeld het debat “Privacy is dead, get over it!” Kom op 30 mei om 20u naar de Vooruit in Gent en schuif mee aan de debattafel. Uw privacy verdient een waardig pleitbezorger.

Einde persbericht

~ Via: Liga voor Mensenrechten vzw (website/fb)

Sunday, January 13, 2013

NEEN AAN GASBOETES



Een zeer interessant magazine dat inzoomt op de gasboetes-problematiek.

 De gemeente wordt rechtbank: waar is de scheiding der machten gebleven? Tegenwoordig zijn we overgeleverd aan de willekeur van laaggeschoolde GAS-ambtenaren die "god" mogen spelen: ze zijn immers vaststeller van de overtreding en tegelijk mogen ze de straf bepalen. Dit zou nooit dezelfde persoon mogen zijn & gaat zo rechtstreeks in tegen de grondwet. De gemeenten grijpen hun kans om de burgers hun vrijheden nog harder te begrenzen en stellen de onnozelste reglementen op.

Tevens worden er vragen opgeroepen: Waarom wordt de opvoedende rol van de overheid eensklaps omgevormd in een financiële transactie?

Hoe lang gaan we dit nog pikken?

GET INFORMED - FIGHT FOR YOUR RIGHTS

Thursday, July 19, 2012

VIVIR LA UTOPIA


(Spanish with English subtitles)

Living Utopia is a unique documentary that blends the historical account of the origins and development of the Spanish anarchist movement, and the revolution of 1936 — illustrating an anarchist society in action.


Workers opened communal cafes where people could eat for free. Communities set up food committees to arrange food supply with the countryside — market commerce and money was replaced in many areas by distribution according to need. Free schools, universities and health programs were set up and administrated by the workers themselves. Rural areas were collectivised. This experience, in which about 8 million people participated, showed that anarchist organisation of society could indeed work in practice. It truly was a Living Utopia.

This documentary-film by Juan Gamero consists of 30 interviews with those involved, and is both an informative and inspiring piece of research. The testimonies of the anarchist militants are very moving and show the constructive work of the social revolution in Spain, as well as the amazing educational and cultural events which lead up to 1936. Interviews are combined with visual materials such as manifestos, photographs, excerpts from film documentaries, portraits and other relevant graphical elements.

Tuesday, July 3, 2012

TEKNO MET EEN K

 


A documentary produced and directed by Oscar Verschuur as a graduation project in 2003. He made only 100 copies that circulated between people involved in the scene. It was intentionally kept in a closed circuit to prevent having people their faces all over the web and beyond. It was later published publicly on our beloved Internet Archive.. which is loaded with treasures like this documentary.

Watched it a while ago and it just hit me that I never posted this..
..so here it is, for you to enjoy!
Oh and.. the main language spoken is Dutch..
because it documents the dutch scene :D
-signed captain obvious

  
Run time: 26 minutes 49 seconds

Sunday, January 15, 2012

KRAKEN WAAROM NIET?

Kraken, waarom niet? from Stoorzender.tv on Vimeo.
--
Short dutch documetary on squatting. (dutch only). A bit outdated because it's made in the months before the law against squatting was passed 2 years ago. Still contains some good arguments though!

Friday, January 28, 2011

WITBOEK KRAKEN


Krakend Nederland presenteert:
132 bladzijden met meer dan 80 kraakpanden in 20 steden


Het Witboek heeft als doel het publiek en de politiek te informeren over de actuele kraakpraktijk en de huidige generatie krakers. Dit was hard nodig, onder andere in antwoord op het wetsvoorstel van Ten Hoopen, Van der Burg en Slob om kraken te verbieden. Het boek bevat - naast beschouwingen van deskundigen en opiniemakers - een groot scala aan voorbeelden van de vele kraakpanden die Nederland momenteel rijk is. Deze voorbeelden tonen aan dat kraken nog steeds een belangrijke maatschappelijke functie heeft. Kraken draagt bij aan het behoud van sociale huisvesting, het bestrijden van speculatie, het stimuleren van nieuwe culturele initiatieven en het beschermen van monumentale panden.

Het Witboek Kraken is een initiatief van een aantal krakers, ex-krakers en sympathisanten. Zij willen hiermee tegenwicht bieden aan de negatieve berichtgeving over kraken in de media. “Het Witboek Kraken laat een ander geluid horen over kraken, aldus David van der Bree, redactielid van het Witboek. “Krakers zijn doorgaans juist betekenisvol voor hun directe omgeving. Het witboek schetst met 80 voorbeelden een beter beeld van de huidige kraakpraktijk.”
    De makers van het witboek vinden het de hoogste tijd om de stem te laten horen van de kraakgeneratie die nu actief is. Het laatste overzicht van de Nederlandse kraakbeweging, dat geschreven is door socioloog Eric Duivenvoorden, houdt op in 1999. Het Witboek geeft daarom vooral inzicht in de kraakacties die de afgelopen tien jaar hebben plaats gevonden. Het boek bevat beschrijvingen van recente kraakacties in verschillende Nederlandse gemeenten, waarvan er ongeveer 35 cases worden uitgebreid beschreven, in totaal komen 80 verhalen aan bod. Ook wordt context en weerwoord geboden bij incidenten rondom kraken die de afgelopen jaren negatief in de belangstelling hebben gestaan. Daarnaast zijn er wetenschappelijke artikelen en opiniestukken opgenomen die het fenomeen in een breder perspectief plaatsen en die de aanzet moeten zijn om het debat over kraken open te breken.
--
! Download hier !
(rechtermuis, opslaan als)
--
Bestellen kan hier

Monday, January 24, 2011

VERZET VOOR EEN ANDERE MAATSCHAPPIJ

 --
Het verzet tegen de logica van het grootkapitaal groeit. In vrijwel heel Europa barsten er protesten los en wordt er internationale solidariteit getoont. De onderwijsbezuinigingen, culturele kaalslag, toenemende repressie en burgercontrole, verschraling van sociale voorzieningen, massa-ontslagen en meer zijn een gevolg van de werking van de kapitalische economie. Het kapitalisme zorgt er al langer voor dat een groot deel van de wereldbevolking leeft in extreme armoede, oorlog, hongersnood en milieuvervuiling. Het wordt tijd dat we onze blik verbreden en de handen ineen slaan.

  De deelstrijd rondom kraken/wonen kan samen met andere fungeren als de aanzwengelaar van een strijdbaar verzet voor een andere maatschappij.
 
Her-orientatie en hernieuwde strijd.

Krakers zijn van oudsher activistisch ingesteld en kraakpanden dienen dikwijls als politieke centra van waaruit alternatieve politiek wordt bedreven. Langzamerhand is de kraakbeweging in het algemeen geïntegreerd geraakt binnen de dominante logica van het grootkapitaal en heeft het een gebrek aan een breder politiek kader. Zodoende heeft men geprobeert haar belangen te behartigen via de kanalen van de parlementaire politiek die middels de logica en rethoriek van het grootkapitaal opereerd. Nu het kraakverbod via diezelfde kanalen tot stand is gekomen, is het absolute noodzaak om nieuwe wegen in te slaan.
De kraakbeweging heeft een politieke her-orientatie nodig en zal een hernieuwde totaalstrijd -zo niet verbindingen met andere sociale strijd- moeten ontwikkelen. De kraakbeweging moet haar draagvlak verbreden en de strijd rondom kraken/wonen als onderdeel van een grotere totaalstrijd zien. De maatschappelijke klasse waartoe arbeiders, studenten en anderen toe behoren moeten iets geboden worden om een radicale alternatieve politiek weer relevant te maken. Pas dan wordt strijdbaar verzet weer zinvol en zal die aan politieke slagkracht winnen.

Directe koppelingen tussen deelstrijd kraken/wonen en totaalstrijd.
 
In Nederland is sinds kort het ‘recht van de sterkste’ in ere hersteld door het eigendomsrecht boven het recht op wonen te stellen. Een menswaardig bestaan hangt af van een aantal eerste basisvoorwaarden, zoals het recht op wonen. Pas als men daaraan voldoet kan men verder met vervolgwaarden, zoals het recht op eigendom. Wij als maatschappelijk bewuste burgers moeten er voor zorgen dat het maatschappelijk belang aan waarde wint ten op zichte van het eigen belang.

Een typisch westers symptoom van het kapitalisme is de in Nederland bewust in stand gehouden woningschaarste. Terwijl woningzoekenden lang op de wachtlijst staan en daardoor bereid zijn krom te liggen voor een hypotheek of huur worden er in Nederland op grote schaal goede en betaalbare woningen gesloopt (zogenaamde herstructurering) om woningschaarste totstand te brengen. Zodoende stijgt de waarde van het bezit van vastgoedeigenaren, woningcorporaties en beleggers. En is het goed voor de bouwproductie, voor de bank en de gemeente die hogere opbrengst van grondprijzen krijgt. Mocht een woningzoekende niet bereid zijn om financieel helemaal krom te liggen dan komt men dikwijls terecht bij de explosief stijgende malafide bedrijfstak van anti-kraakbureaus die hun ‘gebruikers’ uitbuit op allerlij rechten, privacy en andere absurde bepalingen.

De op winst beluste commerciële maatschappij probeert overal toe door te dringen, ook in de non-commerciële kunst- muziek- en cultuursector die dikwijls in (ex)kraakpanden ruimtes gebruiken. Deze zogeheten broedplaatsen zijn een ideale voedingsbodem voor creativiteit en kleine bedrijvigheid maar duwen door de vercommercialisering de politieke en ideologische activiteiten weg. Zelfs complete buurten die aantrekkelijk zijn geworden middels de energie, activiteiten en projecten van de oorspronkelijke bewoners zoals kunstenaars, krakers en studenten transformeren ongewild tot commerciële zones. Zodra de vastgoedlobby haar kansen ruikt dwingt men de gemeente te renoveren waardoor prijzen zo hoog worden dat alleen kapitaalkrachtige elite deze kan betalen en de buurt gaat overheersen.
--
Original by zwartboek

Saturday, November 6, 2010

WE HAD A DREAM



Ils ont été durant 10 ans en France les chantres de la fête libre, de la "Free Party". Mais d'eux, on ne sait rien.

"We Had a Dream" de Damien Raclot Dauillac, qui sort le 8 novembre en DVD, répare cette lacune en levant le voile sur les hommes derrière le mythe Heretiks.

Des petites fêtes clandestines à la scène du Zénith, en passant par les technivals illégaux et les coups d'éclat en plein Paris, ce film témoigne d'une folle odyssée de la contre-culture.


La tribu des Heretiks naît au mitan des années 90, sur le modèle des Spiral Tribes britanniques. Constitué d'un noyau dur de moins de dix personnes, il s'agit d'un collectif d'amis qui se retrouvent sous la bannière de la musique techno et de l'urgence de faire la fête où bon leur semble et avec le minimum de moyens: un sound-system est né.

Il se baptise Heretik pour marquer son "opposition à l'ordre établi". Un esprit libre et libertaire proche du mouvement punk, celui de la débrouille et de la marge, souffle sur ce collectif. Très vite, les Heretiks animent des fêtes techno (gratuites, où le public participe selon ses moyens) qui retiennent l'attention et donnent envie de les suivre.

Surveillés par les RG, les Heretiks inquiètent les autorités
Sans tarder, les autorités missionnent une équipe des Renseignements Généraux pour "étudier le mouvement", comprendre ses motivations et garder un oeil sur ce "vivier subversif" où la drogue coule à flots.

Durant des années, les Heretiks vont multiplier "les exploits" (c'est le terme même du policier des RG qui témoigne tout au long du film) et jouer au chat et à la souris avec les autorités. Plus ces derniers les attaquent, les entravent, les sanctionnent, notamment en confisquant le matériel - "tout notre vie!" -, plus le groupe d'amis rivalise de ruse et d'intelligence pour les contrer. Les Heretiks se radicalisent, se politisent.

Soudés par la lutte et les drames intimes, galvanisés par une tragédie collective, ces dangereux insoumis décident de voir plus grand que ces "petits bouts de forêts ou ces hangars glacials" qui sont leur ordinaire. "Nous ce qu'on veut, c'est cramer la capitale, investir des lieux incroyables".


Le coup d'éclat impensable de la piscine Molitor
Leur plus extraordinaire coup d'éclat, qui vaut à lui seul la vision de ce DVD, reste celui de la free party de la piscine Molitor dans le 16e arrondissement de Paris, près du parc des Princes.

Un lieu classé, alors désaffecté, qu'ils vont investir clandestinement et avec une minutie impensable. La préparation durera deux mois. Il faut casser des murs et tout organiser - le son, l'image et même la pyrotechnie - mais sans se faire repérer. Ils y parviendront. Déguisés en ouvriers et organisés en commandos.

Le policier des RG chargé de les surveiller témoigne: il n'avait rien vu venir. "On ne savait pas. Ca a été dantesque. Dans un lieu classé, ils ont réuni 6.000 personnes. C'était un exploit", reconnaît-il.

Le public, lui, en parle encore aujourd'hui avec des trémolos dans la voix. La fête de folie jusqu'à 11h du matin. Sans débordements ni violence à déplorer. "C'était hyper politique de réussir ça." Un défi à l'autorité inégalé pour le droit à faire la fête.


Des champs à l'Olympia
L'autre exploit à mettre au compte des Heretiks est sans doute l'intelligence avec laquelle ils ont su tirer parti de leur expérience pour négocier le virage de l'underground aux grandes scènes officielles, des free-parties dans les champs à l'Olympia en 2008. Et ce alors que l'arsenal législatif et répressif a réussi à tuer doucement le mouvement.

Constitué de nombreux entretiens sans langue de bois avec le noyau dur des Heretiks (Léo, Jano, KRS et Ben) et d'images d'époque filmées par la tribu, ce documentaire est passionnant. Mais il a aussi un petit goût d'inachevé.

On reste en particulier sur sa faim en ce qui concerne la musique, le cheminement musical de chacun et celui du collectif. A déplorer également, le manque criant de témoignages du public de leurs fêtes. Plutôt ironique d'avoir fait du policier des RG, au demeurant interessant et presque admiratif, quasiment l'unique regard extérieur posé sur la folle aventure de ces farouches activistes.

"We Had A Dream" de Damien Raclot-Dauliac (Heretik System)

Saturday, October 30, 2010

ALERT AUX RAVES PARTY

PART1

Saturday, October 23, 2010

LES ROUTARDS DE LA TECHNO

part3

Friday, October 8, 2010

KRAKEN GAAT DOOR

 

Wednesday, October 6, 2010

KNOOPPUNT

Misschien wordt er straks een marathon gelopen. Of vindt er een wielerwedstrijd plaats. Wie weet gaat het om een politieke manefestatie - zelfs in deze apolitieke tijden bestaan ze nog. In elk geval: de politieagent die het stratenparcours met plastic afzetlint omzoomt, kwijt zich ijverig aan zijn taak.
Ze zijn met drie.
Aan het kruispunt verderop staat zijn collega met enkele voorbijgangers te kletsen. Op het nabijgelegen zebrapad staat nog een derde agent geposteerd. Die houdt de benen lichtjes gespreid en de armen heeft hij gekruist over de borst. Om zijn blauwe middel pronkt al het gerief dat agenten indrukwekkend placht te maken.
Aan de kant van de weg staat hun wagen geparkeerd: de ene helft op de berm, de andere op de stoep. De wind wappert de achterdeuren van het busje open en dicht. Er liggen verkeersborden in.
Maar de agent die met het lint stevig in de weer is, trekt zich van de stevige wind en zijn collegae niets aan. In zijn hand die drukdoende is, houdt hij de dispenser - de kartonnen doos waarin de dikke rol met lint zit opgeborgen, en naar believen scheurbestendige afzetstrook spuugt.
Hij en zijn lint stappen kordaat van de ene boomnaar de andere. Ze lopen om de stammen en verkeersborden heen, en verbinden punten met elkaar.
Als bijna het hele parcours is afgebakend, diept de agent een mesje uit zijn zak en snijdt aandachtig het rood met wit geblokte lint door. Helaas. Hij snijdt het lint af, nog voor hij de definitieve eindknoop heet gemaakt.
Hij bemerkt zijn fout.
Het lint is te kort afgesneden; hij kan onmogelijk nog de laatste, noodzakelijke knoop leggen.
Snel werpt hij een blik op zijn collega's. Die zijn gelukkig met andere zaken bezig.
Nu lopen hij, zijn lint en al dat gerief om zijn middel, tientallen meters terug. Tot aan de vorige boom.
Daar snijdt hij het lint een tweede keer door. De tientallen meters die verloren zijn gegaan, moffelt hij vliegensvlug in zijn rechterbroekzak.
- Margot Vanderstraeten

Friday, September 24, 2010

ILLEGAAL

Jan Becaus is een van de weinigen die het woord niet over zijn lippen krijgt.
Mensen zonder papieren of zonder de juiste papieren, zegt Becaus die de kijkers zo subtiel een geweten schopt. In tegenstelling tot het gros van zijn collegae: die hebben het over illegalen.
Alsof dat de gewoonste zaak ter wereld is.
Het is niet de gewoonste zaak ter wereld om van een adjectief een substantief te maken. Zeker niet als het over de mens gaat.
Vroeger had je tenminste nog vreemdelingen. Migranten, dat beweeglijke begrip werd ook gemeenzaam gebezigd. En buitenlanders: die kwamen en gingen; soms bleven ze.We maakten kennis met vluchtelingen: economisch of politiek; maar hoe dan ook, je voelde hun bange hart kloppen, je wist dat ze ergens van weg vluchtten, en je bracht er eventueel begrip voor op.
Asielzoekers kwamen over de vloer. Ze zijn er nog steeds; de lippen al dan niet dichtgenaaid. Welkom kun je ze evenwel niet noemen.
Nu worden ze allemaal onder de noemer illegaal geveegd. Als de taal de mens is, is deze evolutie veelzeggend. Het lemma "illegaal" als synoniem voor de mens; dat ruikt toch - net als het koele begrip "allochtoon" - meer naar bureaucratie en statistieken dan naar zweet.
Een illegaal huilt niet. Hij heeft geen kinderen. Een illegaal kent nachtmerries, dromen, angsten noch verlangens. Hij mist niets of niemand, weet niet wat liefde is. Hij verlangt of hunkert nergens naar. Lacht niet. Heeft geen heimwee. Is niet radeloos op zoek naar een zo goed mogelijk leven.
Een illegaal doet - het woord zegt het zelf- per defenietie iets wat indruist tegen de wet. Dus - en dat is handig voor onze comfortzone die we liever niet wensen te verlaten; hij mag niet zeuren, en dat komt ons goed uit. Door een mens illegaal te noemen, reduceer je hem tot verblijfsvergunningen en tot administratieve kronkels.

En wurg je alles wat een mens tot een mens maakt.

Thursday, September 23, 2010

DEBAPTIZE

By K_guy
--
HOW TO DEBAPTIZE YOURSELF?
Download the guide here - dutch only!
(rightclick, save as)
-
Become an official heretik today, it's just one mail away!
-
It's as easy as sending your name, place of birth & date of birth to this adres.
(At least if you live in Belgium that is)
-
Other countries can find out more in English here

Saturday, August 7, 2010

REPORTAGE TEKNIVAL

Monday, August 2, 2010

GRENZEN VAN DE HOUSE UTOPIE

De grenzen van de house-utopie

Tussen de eerste Love Parade in 1989 in Berlijn en de laatste in Duisburg, waar 21 doden vielen, is meer misgelopen dan de veiligheidsblunders van een burgemeester en wat organisatoren. JEROEN VAN ROOIJ probeert te definiëren wat.

Vorige zaterdag was ik op een dancefeestje op een verlaten eiland, ergens in de omgeving van Amsterdam. Tegen half vijf 's middags kwamen de laatste honderdvijftig bezoekers met de veerboot aan. Ze werden verwelkomd door hun vrienden, er werd gejuicht, geknuffeld en gekust. Niet veel later werden op een heel ander feest negentien mensen vertrapt in een donkere voetgangerstunnel. Wat er gebeurd is bij de Love Parade dwingt ons om diep na te denken over de vraag waar we willen dansen en met wie.

De eerste Love Parade was in Berlijn in 1989. Aantal bezoekers? Honderdvijftig. Al is bezoekers misschien niet eens het goede woord. De pioniers van toen moeten haast zonder uitzondering ingewijden geweest zijn, liefhebbers én makers, organisatoren, dj's. Erg legaal zal het niet geweest zijn, wat er op 1 juli 1989 op de Kurfürstendamm plaatsvond: de hele scene in Berlijn speelde zich in die tijd op en over de grens van de wet en het gezag af.

Die eerste keer dat mensen achter een dj op een auto aan dansten door de straten van de stad, is nu net zo ver verwijderd van de Love Parade van afgelopen zaterdag in Duisburg als het feestje waar ik was. Toegang was op uitnodiging. Er was geen drugsbeleid, geen security en geen vergunning, alleen de geruststellende gedachte dat iedereen die geen vriend of vriendin was, toch in ieder geval een vriend van een vriend was, of een vriend van een vriend van een vriend. Persoonlijk voel ik me daar veiliger bij dan wanneer ik met (naar verluidt) 1,4 miljoen anderen onder bescherming sta van een stadsbestuur en een organisatie die fout op fout hebben gestapeld.

Toch is het te makkelijk om alleen naar de organisatoren te wijzen als het om de schuldvraag gaat. House is vanaf het begin een utopie op schaal geweest: een begrensde werkelijkheid waar andere regels gelden, waar je op kunt gaan in de muziek en je diepste verlangens kunt uitleven. Wie zijn wij om een ander zijn aandeel in die droom te misgunnen? Waarom zou de ervaring van een 19-jarige die zijn eerste pilletje gebruikt in een voetbalstadion bij DJ Tiësto, minder waard zijn dan die van één van de scenesters die in het geheim met driehonderdvijftig anderen een eiland een nacht lang omtovert tot een andere realiteit?

Zolang als er mensen dansen op elektronische muziek, is er een strijd aan de gang tussen diegenen die het bereik zo groot mogelijk willen maken, en zij die de grenzen van hun utopia alleen willen openstellen voor hen die er echt deel van willen uitmaken. De eerste groep krijgt steevast het verwijt dat ze uitverkoop houden, dat ze hun waarden verkwanselen en de essentie verliezen. De anderen zijn puristen, elitaristen en snobs. Ze weigeren je aan de deur van hun club omdat je niet weet welke dj er draait. Ze organiseren een festival dat een half jaar van tevoren uitverkocht is, omdat ze weigeren meer dan drieduizend mensen toe te laten.

Een goed feest is een uniek evenement. Maanden later zullen mensen je nog vragen of je erbij was, of het echt zo goed was als ze gehoord hebben en of het er volgend jaar weer komt. Zo moet de Love Parade gegroeid zijn: de eerste paar edities waren zo legendarisch, dat er in 1997 naar schatting een miljoen mensen liepen te dansen in de straten van Berlijn. De vraag is alleen wat er verloren gaat als erbij zijn belangrijker wordt dan erbij horen.

My house is your house
Ik kan me niet voorstellen dat op de massale Love Parades halfweg de jaren negentig dezelfde gemeenschapszin heerste als in de beginjaren. ‘My house is your house and your house is mine' was het motto van de editie van 1991. Uit allerlei Duitse steden kwamen bussen met lokale posses. In de straten van Berlijn smolten die losse groepen samen tot een grotere gemeenschap en zo ontstond in Duitsland voor het eerst het besef dat de house-utopie werkelijkheid kon worden voor een hele generatie.

Ergens onderweg moet dat gevoel van eenheid, van verantwoordelijkheid voor elkaar, verloren zijn gegaan. Hoe kun je het anders verklaren dat duizenden mensen stonden te duwen om binnen te komen, zonder zich af te vragen wat er voor hen gebeurde? Dat honderdduizenden nog uren door hebben gedanst, terwijl het feest voor negentien anderen onherroepelijk over was? Dat de Love Parade al jaren geen uniek evenement meer is en dat deze editie dat alleen geworden is omdat het ongelofelijk fout is gegaan?

Mijn house is niet zomaar jouw house, maar zou dat wel zomaar kunnen worden, als je wil. Je moet echter wel betrokken en geïnformeerd willen zijn en de moeite willen nemen om mijn feest net zo goed te maken als het jouwe. Wie weet komen we elkaar dan volgend jaar bij zonsopgang ergens op een eiland tegen. Uiteindelijk komt het neer op de keuze of je deel wil zijn van een gemeenschap of van de massa.

KREDIET OP DE DOOD

Politici en economen doen alle moeite om ons ervan te overtuigen dat de crisis voorbij is. Volgens anderen echter, zoals de filosoof Anselm Jappe, heeft het kapitalisme zijn uiterste (interne en externe) limieten bereikt, en wordt het tijd dat we zijn ineenstorting durven denken. 
Zeer interessante beknopte tekst! 
Download hier
(11pagina's, PDF)

Monday, July 19, 2010

DE KRAKERS


Only funny in dutch, sorry! :)