By Mobstr
SPONSORS
Sunday, August 8, 2010
Saturday, August 7, 2010
POLICE EVERYWHERE, JUSTICE NOWHERE
--
THE POLICE
--
The ones who beat Rodney King, who gunned down Sean Bell and Amadou Diallo and Oscar Grant, who murdered Fred Hampton in his bed. The ones who broke Víctor Jara’s hands and Steve Biko’s skull, who disappeared dissidents from Argentina to Zaire, who served Josef Stalin. The ones who enforced Apartheid in South Africa and segregation in the United States. The ones who interrogated Black Panthers and Catholic Workers, who maintained records on 16 million people in East Germany, who track us through surveillance cameras and phone taps. The ones firing tear gas and rubber bullets whenever a demonstration gets out of hand, who back the bosses in every strike. The ones who stand between every hungry person and the grocery shelves stocked with food, between every homeless person and the buildings standing empty, between every immigrant and her family.
In every nation, in every age, you tell us you’re indispensable, that without you we’d all be killing each other. But we know well enough who the killers are. You won’t fuck with us much longer.
POLICE EVERYWHERE, JUSTICE NOWHERE
Labels:
CRIMETHINK
A VERY SHORT INTRODUCTION TO ANARCHISM
By colin Ward
What do anarchists want?
It seems easier to classify them by what they don't want, namely, the organizations of the State, and to identify them with rioting and protest rather than with any coherent ideology. But with demonstrations like those against the World Bank and the International Monetary Fund being blamed on anarchists, it is clear that an explanation of what they do stand for is long overdue. Colin Ward provides answers to these questions by considering anarchism from a variety of perspectives: theoretical, historical, and international, and by exploring key anarchist thinkers, from Kropotkin to Chomsky. He looks critically at anarchism by evaluating key ideas within it, such as its blanket opposition to incarceration, and policy of "no compromise" with the apparatus of political decision-making. Can anarchy ever function effectively as a political force? Is it more "organized" and "reasonable" than is currently perceived? Whatever the politics of the reader, Ward's argument ensures that anarchism will be much better understood after experiencing this book.
--
(rapidshare)
NEW LINK 01/07/2013
Audiobook available at The Bastard Archive.
NEW LINK 01/07/2013
Audiobook available at The Bastard Archive.
Friday, August 6, 2010
DESERT STORM
Desert storm soundsystem
This little movie contains interviews with Keith & Andy,
while they prepare a free party in a squat in Italy.
--
More on desert storm can be found here
Labels:
DESERT STORM,
DOCU
Wednesday, August 4, 2010
BANKSY - EXISTENCILISM
Existencilism is the second book featuring stencil graffiti by Banksy. This time in colour it shows hits around the world and a load of graf from London, including hits on the Tate, Houses of Parliament and the Millennium Bridge. All supported by more invective such as "All artists are willing to suffer for their work. But why are so few prepared to learn to draw?"
--
Download the book right here (pdf)
(rightclick, save as)
--
The first book "cut it out" can be found here
Labels:
BANKSY,
BOOK,
STREET ART
Tuesday, August 3, 2010
SOUND CONSPIRACY - 1997
Courcelles (France) - 1997
Total resistance & Sound conspiracy
Labels:
PHOTOGRAPHY,
SOUND CONSPIRACY,
TOTAL RESISTANCE
Monday, August 2, 2010
GRENZEN VAN DE HOUSE UTOPIE
De grenzen van de house-utopie
Tussen de eerste Love Parade in 1989 in Berlijn en de laatste in Duisburg, waar 21 doden vielen, is meer misgelopen dan de veiligheidsblunders van een burgemeester en wat organisatoren. JEROEN VAN ROOIJ probeert te definiëren wat.
Vorige zaterdag was ik op een dancefeestje op een verlaten eiland, ergens in de omgeving van Amsterdam. Tegen half vijf 's middags kwamen de laatste honderdvijftig bezoekers met de veerboot aan. Ze werden verwelkomd door hun vrienden, er werd gejuicht, geknuffeld en gekust. Niet veel later werden op een heel ander feest negentien mensen vertrapt in een donkere voetgangerstunnel. Wat er gebeurd is bij de Love Parade dwingt ons om diep na te denken over de vraag waar we willen dansen en met wie.
De eerste Love Parade was in Berlijn in 1989. Aantal bezoekers? Honderdvijftig. Al is bezoekers misschien niet eens het goede woord. De pioniers van toen moeten haast zonder uitzondering ingewijden geweest zijn, liefhebbers én makers, organisatoren, dj's. Erg legaal zal het niet geweest zijn, wat er op 1 juli 1989 op de Kurfürstendamm plaatsvond: de hele scene in Berlijn speelde zich in die tijd op en over de grens van de wet en het gezag af.
Die eerste keer dat mensen achter een dj op een auto aan dansten door de straten van de stad, is nu net zo ver verwijderd van de Love Parade van afgelopen zaterdag in Duisburg als het feestje waar ik was. Toegang was op uitnodiging. Er was geen drugsbeleid, geen security en geen vergunning, alleen de geruststellende gedachte dat iedereen die geen vriend of vriendin was, toch in ieder geval een vriend van een vriend was, of een vriend van een vriend van een vriend. Persoonlijk voel ik me daar veiliger bij dan wanneer ik met (naar verluidt) 1,4 miljoen anderen onder bescherming sta van een stadsbestuur en een organisatie die fout op fout hebben gestapeld.
Toch is het te makkelijk om alleen naar de organisatoren te wijzen als het om de schuldvraag gaat. House is vanaf het begin een utopie op schaal geweest: een begrensde werkelijkheid waar andere regels gelden, waar je op kunt gaan in de muziek en je diepste verlangens kunt uitleven. Wie zijn wij om een ander zijn aandeel in die droom te misgunnen? Waarom zou de ervaring van een 19-jarige die zijn eerste pilletje gebruikt in een voetbalstadion bij DJ Tiësto, minder waard zijn dan die van één van de scenesters die in het geheim met driehonderdvijftig anderen een eiland een nacht lang omtovert tot een andere realiteit?
Zolang als er mensen dansen op elektronische muziek, is er een strijd aan de gang tussen diegenen die het bereik zo groot mogelijk willen maken, en zij die de grenzen van hun utopia alleen willen openstellen voor hen die er echt deel van willen uitmaken. De eerste groep krijgt steevast het verwijt dat ze uitverkoop houden, dat ze hun waarden verkwanselen en de essentie verliezen. De anderen zijn puristen, elitaristen en snobs. Ze weigeren je aan de deur van hun club omdat je niet weet welke dj er draait. Ze organiseren een festival dat een half jaar van tevoren uitverkocht is, omdat ze weigeren meer dan drieduizend mensen toe te laten.
Een goed feest is een uniek evenement. Maanden later zullen mensen je nog vragen of je erbij was, of het echt zo goed was als ze gehoord hebben en of het er volgend jaar weer komt. Zo moet de Love Parade gegroeid zijn: de eerste paar edities waren zo legendarisch, dat er in 1997 naar schatting een miljoen mensen liepen te dansen in de straten van Berlijn. De vraag is alleen wat er verloren gaat als erbij zijn belangrijker wordt dan erbij horen.
My house is your house
Ik kan me niet voorstellen dat op de massale Love Parades halfweg de jaren negentig dezelfde gemeenschapszin heerste als in de beginjaren. ‘My house is your house and your house is mine' was het motto van de editie van 1991. Uit allerlei Duitse steden kwamen bussen met lokale posses. In de straten van Berlijn smolten die losse groepen samen tot een grotere gemeenschap en zo ontstond in Duitsland voor het eerst het besef dat de house-utopie werkelijkheid kon worden voor een hele generatie.
Ergens onderweg moet dat gevoel van eenheid, van verantwoordelijkheid voor elkaar, verloren zijn gegaan. Hoe kun je het anders verklaren dat duizenden mensen stonden te duwen om binnen te komen, zonder zich af te vragen wat er voor hen gebeurde? Dat honderdduizenden nog uren door hebben gedanst, terwijl het feest voor negentien anderen onherroepelijk over was? Dat de Love Parade al jaren geen uniek evenement meer is en dat deze editie dat alleen geworden is omdat het ongelofelijk fout is gegaan?
Mijn house is niet zomaar jouw house, maar zou dat wel zomaar kunnen worden, als je wil. Je moet echter wel betrokken en geïnformeerd willen zijn en de moeite willen nemen om mijn feest net zo goed te maken als het jouwe. Wie weet komen we elkaar dan volgend jaar bij zonsopgang ergens op een eiland tegen. Uiteindelijk komt het neer op de keuze of je deel wil zijn van een gemeenschap of van de massa.
Tussen de eerste Love Parade in 1989 in Berlijn en de laatste in Duisburg, waar 21 doden vielen, is meer misgelopen dan de veiligheidsblunders van een burgemeester en wat organisatoren. JEROEN VAN ROOIJ probeert te definiëren wat.
Vorige zaterdag was ik op een dancefeestje op een verlaten eiland, ergens in de omgeving van Amsterdam. Tegen half vijf 's middags kwamen de laatste honderdvijftig bezoekers met de veerboot aan. Ze werden verwelkomd door hun vrienden, er werd gejuicht, geknuffeld en gekust. Niet veel later werden op een heel ander feest negentien mensen vertrapt in een donkere voetgangerstunnel. Wat er gebeurd is bij de Love Parade dwingt ons om diep na te denken over de vraag waar we willen dansen en met wie.
De eerste Love Parade was in Berlijn in 1989. Aantal bezoekers? Honderdvijftig. Al is bezoekers misschien niet eens het goede woord. De pioniers van toen moeten haast zonder uitzondering ingewijden geweest zijn, liefhebbers én makers, organisatoren, dj's. Erg legaal zal het niet geweest zijn, wat er op 1 juli 1989 op de Kurfürstendamm plaatsvond: de hele scene in Berlijn speelde zich in die tijd op en over de grens van de wet en het gezag af.
Die eerste keer dat mensen achter een dj op een auto aan dansten door de straten van de stad, is nu net zo ver verwijderd van de Love Parade van afgelopen zaterdag in Duisburg als het feestje waar ik was. Toegang was op uitnodiging. Er was geen drugsbeleid, geen security en geen vergunning, alleen de geruststellende gedachte dat iedereen die geen vriend of vriendin was, toch in ieder geval een vriend van een vriend was, of een vriend van een vriend van een vriend. Persoonlijk voel ik me daar veiliger bij dan wanneer ik met (naar verluidt) 1,4 miljoen anderen onder bescherming sta van een stadsbestuur en een organisatie die fout op fout hebben gestapeld.
Toch is het te makkelijk om alleen naar de organisatoren te wijzen als het om de schuldvraag gaat. House is vanaf het begin een utopie op schaal geweest: een begrensde werkelijkheid waar andere regels gelden, waar je op kunt gaan in de muziek en je diepste verlangens kunt uitleven. Wie zijn wij om een ander zijn aandeel in die droom te misgunnen? Waarom zou de ervaring van een 19-jarige die zijn eerste pilletje gebruikt in een voetbalstadion bij DJ Tiësto, minder waard zijn dan die van één van de scenesters die in het geheim met driehonderdvijftig anderen een eiland een nacht lang omtovert tot een andere realiteit?
Zolang als er mensen dansen op elektronische muziek, is er een strijd aan de gang tussen diegenen die het bereik zo groot mogelijk willen maken, en zij die de grenzen van hun utopia alleen willen openstellen voor hen die er echt deel van willen uitmaken. De eerste groep krijgt steevast het verwijt dat ze uitverkoop houden, dat ze hun waarden verkwanselen en de essentie verliezen. De anderen zijn puristen, elitaristen en snobs. Ze weigeren je aan de deur van hun club omdat je niet weet welke dj er draait. Ze organiseren een festival dat een half jaar van tevoren uitverkocht is, omdat ze weigeren meer dan drieduizend mensen toe te laten.
Een goed feest is een uniek evenement. Maanden later zullen mensen je nog vragen of je erbij was, of het echt zo goed was als ze gehoord hebben en of het er volgend jaar weer komt. Zo moet de Love Parade gegroeid zijn: de eerste paar edities waren zo legendarisch, dat er in 1997 naar schatting een miljoen mensen liepen te dansen in de straten van Berlijn. De vraag is alleen wat er verloren gaat als erbij zijn belangrijker wordt dan erbij horen.
My house is your house
Ik kan me niet voorstellen dat op de massale Love Parades halfweg de jaren negentig dezelfde gemeenschapszin heerste als in de beginjaren. ‘My house is your house and your house is mine' was het motto van de editie van 1991. Uit allerlei Duitse steden kwamen bussen met lokale posses. In de straten van Berlijn smolten die losse groepen samen tot een grotere gemeenschap en zo ontstond in Duitsland voor het eerst het besef dat de house-utopie werkelijkheid kon worden voor een hele generatie.
Ergens onderweg moet dat gevoel van eenheid, van verantwoordelijkheid voor elkaar, verloren zijn gegaan. Hoe kun je het anders verklaren dat duizenden mensen stonden te duwen om binnen te komen, zonder zich af te vragen wat er voor hen gebeurde? Dat honderdduizenden nog uren door hebben gedanst, terwijl het feest voor negentien anderen onherroepelijk over was? Dat de Love Parade al jaren geen uniek evenement meer is en dat deze editie dat alleen geworden is omdat het ongelofelijk fout is gegaan?
Mijn house is niet zomaar jouw house, maar zou dat wel zomaar kunnen worden, als je wil. Je moet echter wel betrokken en geïnformeerd willen zijn en de moeite willen nemen om mijn feest net zo goed te maken als het jouwe. Wie weet komen we elkaar dan volgend jaar bij zonsopgang ergens op een eiland tegen. Uiteindelijk komt het neer op de keuze of je deel wil zijn van een gemeenschap of van de massa.
Labels:
ESSAY,
NON ENGLISH
KREDIET OP DE DOOD
Politici en economen doen alle moeite om ons ervan te overtuigen dat de crisis voorbij is. Volgens anderen echter, zoals de filosoof Anselm Jappe, heeft het kapitalisme zijn uiterste (interne en externe) limieten bereikt, en wordt het tijd dat we zijn ineenstorting durven denken.
Zeer interessante beknopte tekst!
Download hier
(11pagina's, PDF)
Labels:
ESSAY,
NON ENGLISH
Sunday, August 1, 2010
Saturday, July 31, 2010
Friday, July 30, 2010
